Van begin september tot in oktober vullen de weiden op het plateau zich bij dageraad met het geluid van burlende wapitistieren. Hier lees je wanneer je de wekker moet zetten, waar je moet gaan staan en hoe dichtbij te dichtbij is, geschreven voor gasten die willen kijken, niet jagen.
Er is een geluid dat het plateau in september maakt en dat je nergens anders op je reis zult horen, en het begint nog voordat het licht wordt. Ergens aan de overkant van een donkere weide staat een wapitistier die een burlroep de koude lucht in gooit, hoog en vreemd, en de hele ochtend buigt zich eromheen.
De meeste gasten missen het met ongeveer een uur. Ze komen naar beneden voor koffie, rijden weg richting een park, en komen er nooit achter dat de weide op vijf kilometer van de cabin die ochtend om 6:20 vol geluid stond. Dit is geschreven voor degenen die het niet willen missen. Wanneer je de wekker moet zetten, waar je moet gaan staan en hoe dichtbij te dichtbij is, voor mensen die willen kijken, niet jagen.
Wanneer de wapiti’s echt burlen
De burlroep is een bronstgeluid. Van begin september tot half oktober verzamelen wapitistieren koeien in harems, tien tot twintig tegelijk, en de burlroep is hoe een stier zijn groep opeist en elke andere stier binnen gehoorsafstand waarschuwt. Het geluid draagt ver in stille lucht, en dat is precies waarom de dageraad het uur is dat loont.
Het seizoen heeft een vorm die de moeite waard is om te kennen. Het burlen komt in de eerste week van september op gang, piekt ergens rond September 15 to 25, en neemt af in de eerste helft van oktober. Als je een week kiest om alleen het geluid, mik dan op de middelste twee weken van september. Als je kiest voor geluid en kleur allebei, schuif dan door naar de laatste week van september en de eerste week van oktober, wanneer de espen op het plateau verkleuren en je de burlroep krijgt tegen een heuvel die goud wordt.
Twee tijdvakken per dag dragen het geluid: het eerste uur licht en het laatste. De dageraad is de betere gok. De lucht is dan het koudst en het stilst, de wapiti’s zijn nog buiten in het open na een nacht grazen, en de wind is nog niet opgestoken om zowel het geluid als de dieren het bos in te verstrooien.
Waar je moet gaan staan, en waarom de rand wint
Het open midden van een weide lijkt de voor de hand liggende plek om te kijken, en het is de verkeerde. Tegen de tijd dat je de overkant kunt zien, zijn de wapiti’s al naar de boomgrens verhuisd. Parkeer bij de rand, blijf in of vlak naast je voertuig, en laat de weide naar jou toe komen.
Je auto is de beste schuilplaats die je hebt. Hij verbergt je silhouet, dempt je bewegingen, en geeft je iets om achter weg te duiken als een stier vindt dat hij je aanblik niet mag. Motor uit. Portieren zacht dicht, of open gelaten voordat het licht komt zodat je er geen op het verkeerde moment dichtslaat. Als je de wind kunt lezen, ga dan benedenwinds zitten van waar je ze verwacht, want wapiti’s vertrouwen hun neus veel eerder dan hun ogen.
Neem de langste lens of de beste verrekijker mee die je hebt. Het hele idee is om de afstand te overbruggen met glas in plaats van met je voeten.
Hoe dichtbij te dichtbij is
Dit is het deel dat het meest telt, want een wapitistier in de bronst is niet het rustige dier dat je in juli grazend fotografeerde. De richtlijn van de Park Service voor wapiti is ongeveer 23 meter, en tijdens de bronst moet je dat als een harde ondergrens behandelen en veel meer ruimte geven. Wild Aware Utah zegt het onomwonden: geef wapiti’s veel ruimte, want een wapiti beweegt veel sneller dan jij.
Leer de waarschuwingssignalen zodat je er eentje kunt lezen voordat hij jou leest. Een geagiteerde wapiti houdt zijn kop hoog, legt zijn oren plat, spert zijn neusgaten open en stampt soms met een voorhoef. Al die dingen betekenen dat je te dichtbij bent en dat het tijd is om rustig terug te lopen naar de auto. Kom nooit tussen een stier en zijn koeien. Benader nooit een stier om de foto te krijgen. Laat de hond in de cabin, of houd hem aangelijnd en uit het zicht, want niets lokt sneller een aanval uit dan een losse hond in een weide vol wapiti’s.
Van de juiste afstand bekeken is het een van de grote gratis shows in het Westen. Van te dichtbij bekeken is het een spoedeisende hulp in Cedar City. De afstand is het hele verschil.
Het echte plan voor de dageraad
Hier is het plan dat een beginner kan uitvoeren zonder te gokken.
- Sta rond 6:15 tot 6:30 geparkeerd aan de rand van een weide, voordat de hemel grauw wordt. Het eerste licht doet het werk, niet de zonsopkomst.
- Kleed je voor rond het vriespunt tot een graad of 5-9 boven nul, ook al is de voorspelde maximumtemperatuur ongeveer 24°C. Op ongeveer 2.560 meter hoogte is een dageraad in september echt koud, en kou die je kunt uittrekken is beter dan kou die je niet kunt verhelpen.
- Zet de motor af en verroer je niet. Geef een stille weide 45 minuten tot een uur. Als het stil blijft, ga dan naar de volgende rand in plaats van er eentje uit te zitten.
- Als ochtenden niets voor je zijn, is het laatste uur voor het donker de terugvaloptie. Het is minder betrouwbaar dan de dageraad, maar het geluid is hetzelfde.
Waar de weiden liggen
Je hebt geen geheime plek nodig. Het plateau is doorstikt met precies het juiste soort landschap. De open weiden langs Highway 14 tussen Duck Creek en Navajo Lake, de grazige parken op weg omhoog richting Cedar Breaks, en de met espen omzoomde open plekken langs de zijwegen herbergen in september allemaal wapiti’s. Elke rand waar bos een weide raakt, met een veilige parkeerstrook om te stoppen, is een kandidaat. Verken er een of twee bij daglicht op de middag dat je aankomt en je hebt je plek voor de dageraad al uitgekozen.
Vanaf de inn zit je op minuten van dat soort terrein, en dat is het echte voordeel van hierboven slapen in plaats van beneden in een poortstadje. De wapiti’s zitten aan jouw kant van de wekker.
Maak er een ochtend van
De burlroep past van nature bij de rest van wat het plateau in de herfst het beste doet. Plan je reis voor de laatste week van september en je kunt op dezelfde dag de wapiti’s bij dageraad vangen en de verkleurende espen bij Aspen Mirror Lake. Voeg een avond toe bij Cedar Breaks en zijn Sunset Point voor de hoogte en de donkere hemel, en je hebt de dag omlijst met de twee dingen die deze berg geeft en die de parken beneden niet kunnen. Als je het volledige programma wilt, vult onze beste wandelingen rond Duck Creek het midden van de dag op.
Voor een bredere blik op hoe een verblijf in het vroege najaar hierboven eruitziet, begin met dingen om te doen in Duck Creek.
Slaap waar de wapiti’s zijn
De bronst kijken is een spel van de dageraad, en spellen van de dageraad worden gewonnen door wie het dichtst bij de weide slaapt. Verblijf in een cabin bij Duck Creek Village Inn, een paar minuten van het open land van het plateau, en zet de wekker voor het geluid waar de meeste reizigers zo langs rijden. Boek rechtstreeks, vraag aan de balie welke randen die week luidruchtig zijn geweest, en laat de berg je wekken zoals het hoort.
